Marc Perrone

Théâtre du Rénard. 12, rue du Rénard, Paris.
Xoves 2 de decembro de 2004. 20h



Prol convidoume a un concerto de MARC PERRONE polo meu cumpreanos. Definitivamente, hai que quererlle. Chegamos demasiado cedo así que acordamos ir tomar un café de maquina (un para os dous, que non tiñamos mais pelas) a Biblioteca do Pompidou. Pensei en Ramiro e na de veces que me contara o ben que prestaba un café de maquina e un Ducados (sempre!) no balcon de Beaubourg, mirando a xente baixar cara a entrada do museo. A estas horas non habia case ninguen, e o unico que se miraba era un gato xigante pintado no chan. E un gato moi famoso en Paris que esta pintado en moitos tellados. Un gato laranxa, gordo, cunhas franxas negras, como de tigre, polo lombo e cun sorriso moi grande de grandes dentes. Pois resulta que estaba pintado enorme no chan da entrada do Pompidou. E como chovia estabase escorrendo a pintura ainda fresca e facia un efecto curioso dende ali arriba. Pensei en Pancho en nun superpolo xigante na praza do Obradoiro. Fíxome coña a idea.

Cando volvimos ao teatro xa había unha morea de xente na porta. O ambiente era raro. Moita xente maior, maior con respecto a nos e maior en xeral, pero con boa pinta. Comenteillo a Prol e díxome que eran amigos de l’Humanité, que xa mirara en internet que había convites para os amigos de l’Humanité, e que por iso eran tan vellos. L’Humanité é un xornal de tendencia comunista. Dos comunistas franceses de maio do 68. O xornal non esta mal e, ademais, conserva un certo aire revolucionario grazas as ameazas de feche que recibe regularmente. Prol díxome que se animara mais a pillar as entradas despois de ler isto. Que xa acordara el que, se o tipo este lles regalaba entradas aos subcriptores de l’Humanité, non había ser mal tipo.

Efectivamente, MARC PERRONE, non é un mal tipo.

Cando nos deixaron entrar na sala, o primeiro que miramos foi unha exposición de cadros do artista. Ou mellor dito de cadros sobre o artista. Seica un fillo dun colega é pintor e fixo unha serie de cadros sobre el. Preciosos. Preciosos de verdade. Fondos marelos con acordeonistas vermellos e negros. Minimalistas. Caros. Demasiado caros para nós, pero que seguro que aqueles posrevolucionarios burgueses habían mercar neles a eito durante a semana que duraba o concerto en carteleira.

O teatro é un teatro teatro. Con gradas para arriba e cun escenario abaixo. Cando entramos a escena estaba en escuro. Fómonos sentando e coma uns dez minutos despois intuíronse movementos na escena e un pouco despois un recorte foi iluminando pouco a pouco un señor con bigote sentado nunha cadeira, mais ben gordo que nos miraba e sorría. A xente aplaudiu. O señor deunos as boas noites mentres coloca aparatosamente un dos tres acordeóns diatónicos pousados no chan, coma cans deitados á beira do seu dono, agardando que el se dignase miralos, pasarlles a man polo lombo ou sequera darlles unha patada de vez en cando. Colleu un deles, foino colocando a modo, así como foi colocando a modo un par de micros que o rodeaban.

Marc Perrone está paralítico. Móvese nunha cadeira de rodas polo que o teñen que axudar a instalarse e evacuarse (como el di) da escena. Colocar o acordeón e mais os micros tamen lle custa traballo. Mirar a un señor só sobre nun escenario facendo estas cousas tan sinxelas con tanta dificultade produce unha sensación como a de mirar aos vellos vestirse. Colocar a prenda máis sinxela vólvese unha operación delicada que realizan lenta e aparatosamente.

Cando tivo todo listo comezou a tocar. E comezou a tocar coma se estivese na súa casa. Unha nota por aquí, un baixo por alá, un arpexio, media escala, un anaco de melodía por aquí, un xogo de baixos complicado por alá, respiramos e ala vai, comezamos o valse. Tocamos un anaco, confundímonos de baixo, non pasa nada, os dedos estan fríos, non pasa nada, seguimos, sorrímonos, non somos perfectos, que guai, seguimos tocando, este anaco si que nos acaba de sair ben, qué ben soa, que gusto, seguimos e seguimos e damoslle unha, dúas, tres, catro voltas a mesma melodía, regalándonos cada vez máis no ben que nos esta saíndo, a cada vez mellor e cando xa comeza a aburrirnos, paramos.

Mar Perrone toca o acordeon coma quen respira. Con tranquilidade, con naturalidade. As súas melodías son sinxelas. As suas harmonías son esquisitas. De verdade que os seus xogos de baixos son grandiosos, creando unhas sonoridades do mais bonito que teño escoitado. E así nos tocou unha e outra e outra melodías, presentándonos cada unha delas cunha simpatía difícil de describir:
«Esta é a historia dun peixe xigante que vive no mar Mediterráneo…,
esta é a historia dun ladrón napolitano… (Perrone é de orixe italiana),
esta é unha canción bilingüe que vou cantar en bilingüe…

-Vos practicades o bilingüismo?
(Silencio na sala)
-Non? Pois eu penso que está moi ben practicar o bilingüismo. Que é moi sano. Que hai cousas nunha lingua que só se poden dicir nesa lingua e que por iso hai que coñecer e practicar cantas máis linguas mellor. Eu son bilingüe, e vou cantar esta canción en francés e máis en italiano, porque eu penso que, «en tournant dans la bouche, il vaut mieux deux langues qu’une»… (dando voltas na boca, mellor dúas linguas ca unha…)
E sorrí, cabrón, mentras o público se parte de risa.

Marc Perrone é un cachondo. Un comprometido cachondo. Rise de todo, incluso de si mesmo. E ten unha sensibilidade a flor de pel.

Durante todo o concerto fainos participar a eito: tararear primeiro as melodías, cantalas despois, asubialas para os tímidos … Todo cun humor esquisito e unha simpatía natural, ou moi, moi traballada.

O resultado é impresionante. Un tipo só en escena con tres acordeóns arredor del. Un tipo que toca sen grandes mostras de virtuosismo, que canta sen grandes dotes de afinación, que compón cancións sinxelas sobre cousas da vida mesma que lle tocaron a sensibilidade, que comunica co seu publico, que lles fai pasar un momento agradable, que é cachondo, que é sinceiro, que é comprometido, que nos interpreta o mundo a súa maneira e que nos sorrí todo o tempo. Un tipo que non nos ten medo e que se ve a gusto compartindo cousas con nós.

A min deume moito que pensar. Deume que pensar na humildade que eu penso que debera acompañar todo acto creativo. Unha humildade de base que sitúa dunha banda a un artista e doutra a un público, e punto. Unha humildade que non ten por qué ser froito da miseria do sistema, senón da vontade do artista. Porque Marc Perrone toca con moitos outros artistas en espectáculos de grandezas holliwoodianas, pero eu mireino nun teatro, a el só, diante dun cento de persoas que desfrutaron de hora e media de espectáculo por 20¤ por persoa (que non é coña). No meu pais, por un espectáculo «autóctono» de 20¤ suponse que, ademais de 20 artistas en escena, tamen se inclúe a cea, café, copa e puro.

Claro que no meu país o nivel cultural é ainda moi baixo e o nivel de humillacion moi alto. E é dificil relativizar as cousas e resistir a tanta burramia e violencia institucionalmente socializada. O conselleiro de cultura mentireiro, que nos prometeu un concerto de Carmiña Burana que nunca cumpliu, dinos que a música galega «é unha feira». E digo eu que pagarlle a un incompetente, pase, pero pagarlle a un incompetente que te humilla, xa é demasiado.

Afortunadamente eu penso que outro mundo é posible e está mais preto do que pensamos. Porque a min non me falou de Marc Perrone un francés, senón un galego que tamén é un corazón andante cun acodeón pegado ao peito. Pedro Pascual. Vaia para el e para tod@s @s que, dende o planeta bacallau, sabedes comunicar co mundo!

Máis información: www.marcperrone.net